Panna Amelia Remington zarabia na życie, aranżując małżeństwa, jednak sama nie ma najmniejszego zamiaru kiedykolwiek stawać na ślubnym kobiercu. Jako mózg stojący za słynnym biurem matrymonialnym swojej ciotki, jest pragmatyczna, dyskretna i w pełni zadowolona z pozostawania w cieniu. Jej plany na spokojne i niezależne życie idą zgodnie z planem, dopóki nie zjawia się zuchwały walijski markiz i nie wyrzuca za okno wszelkich konwenansów. David Rosstrevor, Ardalith Caernarfonshire, potrzebuje żony, i to jeszcze przed następnym przypływem. Nie ma cierpliwości do towarzyskich gierek, a tym bardziej do ckliwych panienek. Gdy tylko jego wzrok pada na bystrą i zaskakująco kompetentną pannę Remington, jego poszukiwania dobiegają końca. Oświadcza swoje zamiary z szokującą bezpośredniością, która odbiera Amelii mowę. Nie chce, by znalazła mu żonę; chce, by to ona została jego żoną. Podczas gdy Amelia próbuje podsuwać mu bardziej odpowiednie kandydatki, sama jest coraz bardziej zafascynowana jedynym mężczyzną, który ją widzi — naprawdę ją widzi — i jest zdeterminowany, by była jego, bez względu na to, jak bardzo się opiera.