In München, bij een kerkhof, ontmoet Gustav von Aschenbach een vreemdeling wiens blik een visioen ontketent: een oerwoud vol moerassen en melkwitte bloemen. Voor het eerst voelt de schrijver een verlangen naar het verre. De reis brengt hem naar Venetië, waar hij op het strand een Poolse jongen ziet wiens schoonheid hem aan Plato doet denken: het enige goddelijke dat zintuigen kunnen waarnemen. De bewondering wordt met de dag intenser, tot Aschenbach zijn waardigheid loslaat. Wanneer de stad een cholera-uitbraak verzwijgt om het toerisme te redden, zwijgt Aschenbach — hij waarschuwt de familie niet, uit angst dat ze vertrekken. Mann beweerde: in deze novelle was "niets verzonnen". Deze vertaling presenteert "De dood in Venetië" als eBook — het verhaal van een kunstenaar die zijn zelfbeheersing verruilt voor één fatale schoonheid.