Op een zomermiddag aan de rivieroever volgt de zevenjarige Alice een wit konijn in vest, met zakhorloge, het konijnenhol in — en belandt in een wereld waarin de regels van de werkelijkheid niet meer gelden. Met elke slok die ze drinkt en elke hap die ze eet, verandert haar formaat, en hoe vaker ze iemand om uitleg vraagt, hoe minder zin die uitleg blijkt te hebben. Lewis Carroll laat haar achtereenvolgens een Cheshire-kat ontmoeten die verdwijnt en alleen zijn glimlach achterlaat, een Hoedenmaker die in raadsels spreekt, een rups die op een paddenstoel zit en vragen stelt zonder antwoord, en een theekransje waar het altijd vijf uur is. Onder de dwaasheid schuilt een spel met logica en taal dat ook de Victoriaanse beleefdheidsregels genadeloos op de hak neemt. Alice in Wonderland van Lewis Carroll verscheen in 1865 en behoort tot de meest gelezen boeken uit de wereldliteratuur — een verhaal dat je als kind anders leest dan jaren later, wanneer je merkt wat Carroll eigenlijk doet.