Sigmund Freud beweert in De droomduiding iets dat tegen elke gangbare opvatting ingaat: dromen zijn geen toevallige flarden van een rustende geest, maar vervulde wensen, vermomd zodat ze de slaper niet wakker schrikken. Een vliegende olifant, een overleden vader die plotseling weer spreekt — wat onzin lijkt, heeft een logica die te ontleden is. Freud bouwt zijn theorie op zijn eigen dromen, die hij net zo nauwgezet analyseert als die van zijn patiënten. Hij laat zien hoe een trap kan staan voor seksuele drift, een gesloten deur voor een verlangen dat de dromer zichzelf overdag niet toestaat — en hoe achter het vreemdste beeld vaak de eenvoudigste wens schuilgaat. Deze nieuwe vertaling van Sigmund Freuds De droomduiding, verschenen in 1900 — het boek dat de droom voorgoed veranderde van ruis in boodschap.