Friedrich Nietzsche keert in De geboorte van de tragedie het gangbare beeld van het oude Griekenland binnenstebuiten. Niet harmonie, maar de spanning tussen twee krachten definieert de Griekse beschaving: het apollinische — orde en helderheid — en het dionysische — roes en chaos. De grote tragedies van Aeschylus en Sophocles ontstonden uit die botsing. Met Euripides en Socrates wint de rede het van de mythe — en begint een cultuur die instinct als zwakte beschouwt. Nietzsche laat zien dat wie die spanning in zichzelf onderdrukt, niet rustiger wordt maar armer. Dit essay biedt een kader om te begrijpen waarom orde alleen niet volstaat — in kunst, noch in een mensenleven. Deze nieuwe vertaling van De geboorte van de tragedie van Friedrich Nietzsche, verschenen in 1872 — een essay dat laat zien hoe groot kunst ontstaat, en wat er verloren gaat als de rede het overneemt.